‘Overigens heb ik mij tot regel gesteld dat ik al wat ik durf te doen ook moet durven zeggen, en gedachten die ik niet kan publiceren stuiten mij zonder meer tegen de borst’
(Montaigne)
 
Achtergrond van dit Blog- en van Schrijver Dezes:
 
In 2024 schreef ik een blog op persoonlijke titel. Mijn werkgever kwam hierachter en verbood mij nog langer aan dit blog te werken. Verder moest ik per direct dit blog verwijderen, een zwijgclausule ondertekenen en daarbij psychische hulp zoeken. In de zwijgclausule stond dat
 
‘Willem [zich] moet realiseren dat zijn privémening en zijn functie niet los van elkaar gezien kunnen worden.’
 
Ik begreep dat niet. Waarom kon dat niet los van elkaar worden gezien?
 
Mijn werkgever: ‘De buitenwereld ziet de privémening van Willem niet los van zijn werk.’
 
Was dit echt zo? – Mijn zogenaamde privémening stond los van mijn toenmalige werk(gever).
 
Maar zo zag mijn werkgever dat niet. Willem moest zich afvragen ‘of zijn uitspraken wel verenigbaar zijn met zijn functie.’
 
Het was een bittere tijd.
 
Ik was een hoveling die zich diende te schikken naar het gevoel van de werkgever.
 
Gevoel, ja!
 
Want let op: dat wat in bovenstaand, en ook in de zwijgclausule, nergens gedefinieerd staat is de ‘privémening’ van Willem. De definitie van deze privémening was: covid=griep+medische nalatigheid, een ‘mening’ die ik wetenschappelijk had onderbouwd, met verwijzingen naar wetenschappelijke (peer reviewed en op pubmed gepubliceerde) artikelen waaruit men dit feit (niet gevoel) kon halen. Dat gaf mijn werkgever een unheimlich gevoel waar ik alleen in de ‘juiste’ wetenschappelijke kanalen over mocht spreken. En een blog, foei, foei, dat was niet het juiste wetenschappelijke kanaal - ik weet ook niet waarom- en waarbij er voorbij gegaan werd dat ik, alvorens dat blog te schrijven, de ‘juiste’ wetenschappelijke kanalen had opgezocht, hen te woord had gestaan in wetenschappelijke taal, maar niet door de (zelf)censuur van die kanalen heen kwam.
 
Ik heb geprobeerd mij naar het gevoel van de werkgever te voegen en heb ingestemd met de zwijgclausule. Mijn werkgever voelde zich unheimlich, dus ik voelde mij unheimlich. Mijn werkgever wilde weer blij met mij worden, dus ik wilde weer blij met mijn werkgever worden. Ik liet me aanpraten dat er wat aan mij scheelde, en zocht psychische hulp.
 
Ik werd er wanhopig van, waarna ik (een half jaar later) van mijn werkgever mocht vertrekken.    
 
Dit was goed.
 
Ik ben nu hoveling af en volg mijn eigen pad. Op dit blog herleven sommige stukken van Maarten Leeflang’s oude blog. Ik heb ze aangevuld/ zal ze aanvullen met nieuwe stukken.
 
Ik heb mijzelf tot onderwerp gemaakt van dit blog. Ik doe het onder een pseudoniem, waarbij mijn echte naam overigens geen geheim is (en makkelijk op te sporen is via Google). Ik gebruik een pseudoniem omdat ik me anders, eerlijk gezegd, wel wat ontkleed voel. Beschouw mij als een naaktloper op een leeg naaktstrand die in strandkleding loopt. Niet echt noodzakelijk, die kleding/ dat pseudoniem, maar anders voelt het zo ongemakkelijk. Dat ik daar soms van afwijk, en mij wel compleet naakt vertoon (mijn eigen naam gebruik), nou ja, ach, kennelijk voel ik mij dan zo op mijn gemak dat ik vergeten ben om me aan te kleden.
 
Mocht mijn blog, vol ideeën, wetenswaardigheden, mijmeringen, interpretaties en gedachten u aanzetten tot nadenken over uzelf, dan ben ik daar erg gelukkig mee. Schrijf vooral uw eigen blog. Of deel iets over u zelf terug in de commentaar sectie. 
 
Zie ook mijn you tube kanaal (https://www.youtube.com/@maartenleeflang) dat ik om dezelfde reden als dit blog (dat is: mijzelf tot onderwerp van het gesprek maken) heb opgezet.
 
Ik begon met Montaigne. Ik eindig met Montaigne, die -net zoals ik- zijn geschriften voor (toekomstige) vrienden schreef.
 
In zijn voorwoord (van de Essays) staat een waarschuwing voor al zijn (toekomstige) niet-vrienden, een waarschuwing die ik volledig onderschrijf en dus zo van Montaigne kan overnemen. Montaigne schrijft: ‘Lezer, ik vorm zelf de stof van mijn boek; u zou wel gek zijn uw tijd te verdoen met een zo frivool en ijdel onderwerp. Vaarwel dus.’