Maarten Leeflang Revival

Vakantie       Fragment uit het medisch bestel. Zie ook mijn youtube pagina waar ik over vakantie spreek   230 Onderbreking…   De schrijver en zijn ‘echte’ leven. Na 229 heb ik een paar dagen achter elkaar hard gewerkt op het ‘Bureau’. Het was vervelend werk, toch heb ik me vermaakt. Ik heb me laten gaan, ben meegegaan in de maalstroom van vergaderen, leuteren, in de file staan en eindeloos achter een bureau zitten, daarbij denkende dat ik ‘goed bezig’ was. En me uiteindelijk in zoverre verlaagd dat ik, nu ik in de ochtend met mijn bakje koffie naast me, de draad van 229 weer probeer op te pakken, moeite heb om die draad weer op te pakken.   Zo heb ik dat ook met films kijken, nieuws kijken, of conversaties voeren met mijn vrienden (‘small talk’). Er zijn momenten dat ik me daar niet bij verveel en het zelfs prettig vind om me te onderwerpen (want dat is het) tot een niveau waar ik me eerder uit ontworsteld heb. Om vervolgens moeite te hebben om terug te ke...

Brief van een oud leidinggevende Uit 1997. Heel vriendelijk. Blij dat het is geschreven! Dank je wel Rick Blijenberg.

  Brief naar een oud leidinggevende   Uit 2026 (deels gesupprimeerd, dat is: de schuld van de geadresseerde heb ik uit de brief verwijderd, het is niet aan mij om dat met de wereld te delen).       ….   In de film Magnolia gebeurt -uit goede bedoelingen en menselijke zwakheid- een hoop ellende. Om de ellende te laten stoppen heeft de regisseur goddelijke interventie nodig, dit is: hij laat het kikkers regenen aan het eind van de film en daarna wordt er weer (spaarzaam) gelachen.    Maar wie kijkt zoals ik naar die film kijk, die ziet dat de goddelijke interventie niet nodig was. Hetgeen wat nodig was om de ellende te doen stoppen in die film, werd getoond door het karakter die de politieman speelt (Jim) en die (lang voordat het kikkers gaat regenen) probeert om een ander (dit is, de dochter van de televisiepresentator) uit haar ellende te laten komen door haar te vertellen over haar eigen (zelf gecreëerde) ellende. Zoiets (het erkennen van eigen...

Dorbeck verklaart alles! Waarom idioterie van feitelijk bedrog moeilijk/niet onderscheiden kan worden, en wat daar tegen te doen Fragment uit het medisch bestel (uit 2021) In WF Hermans’ roman ‘De donkere kamer van Damokles’ is Henri Osewoudt een niemandal die met zijn zeven jaar oudere nicht is getrouwd en woont in Voorschoten. Als WOII uitbreekt en hij per toeval in aanraking komt met de verzetsstrijder Dorbeck (die als 2 druppels water op hem lijkt) verandert zijn leven op slag. Osewoudt pleegt verzet, gaat van avontuur naar avontuur, heeft omgang met verschillende jonge (en mooie) vrouwen, is de Duitser telkens te slim af, heeft aan niets gebrek en dat alles dankzij Dorbeck die hem opdrachten geeft en hem in avonturen stort.    Aan het eind van de oorlog wordt Osewoudt door de geallieerden opgepakt en blijkt hij in oorlogstijd een spion te zijn geweest voor de Duitsers. Osewoudt wordt gezien als iemand die honderden Nederlanders in het verderf heeft gestort en wordt beschu...

  Over de waan van de dag   De waan van de dag is als het weer. Het is er altijd, het is veranderlijk, niemand begrijpt dat het bestaat (er worden hooguit voorspellingen gemaakt), er wordt nooit over nagedacht of op teruggeblikt (tenzij het van zeer lang geleden is), het wordt beschouwd als een natuurfenomeen.   De oudste waan van de dag die ik actief heb meegemaakt, is - net als vele andere Nederlanders dat actief hebben meegemaakt-: Sinterklaas. Oh, we geloofden allemaal in Sinterklaas. Of allemaal? Niet allemaal, er was een kleine groep schoolkinderen die er actief nooit in geloofd hebben, omdat ze dat nou eenmaal zo van hun ouders hadden meegekregen, ik denk aan een klasgenootje die Jehova Getuige was (en Jehova Getuigen geloven niet in Sinterklaas). Maar het merendeel van mijn lagere schoolgenootjes geloofde in Sinterklaas en niemand die ons van ons geloof kon halen, ook niet die irritante oudere schoolkinderen die dan plots op het schoolplein tegen je zeiden: ‘S...