Vakantie

 
 

 
Fragment uit het medisch bestel. Zie ook mijn youtube pagina waar ik over vakantie spreek
 
230
Onderbreking…
 
De schrijver en zijn ‘echte’ leven. Na 229 heb ik een paar dagen achter elkaar hard gewerkt op het ‘Bureau’. Het was vervelend werk, toch heb ik me vermaakt. Ik heb me laten gaan, ben meegegaan in de maalstroom van vergaderen, leuteren, in de file staan en eindeloos achter een bureau zitten, daarbij denkende dat ik ‘goed bezig’ was. En me uiteindelijk in zoverre verlaagd dat ik, nu ik in de ochtend met mijn bakje koffie naast me, de draad van 229 weer probeer op te pakken, moeite heb om die draad weer op te pakken.
 
Zo heb ik dat ook met films kijken, nieuws kijken, of conversaties voeren met mijn vrienden (‘small talk’). Er zijn momenten dat ik me daar niet bij verveel en het zelfs prettig vind om me te onderwerpen (want dat is het) tot een niveau waar ik me eerder uit ontworsteld heb. Om vervolgens moeite te hebben om terug te keren tot het niveau van de edelweiss, het hooggebergte, de vergezichten. Het voelt daar zo koud, zo eenzaam en onnatuurlijk!
 
Wellicht dat wat ik hier over mezelf schrijf, reden is waarom datgene wat ik aan het schrijven ben en heb geschreven zo moeilijk toegang weet te vinden in het ‘echte’ leven.
 
231
Het lezen van een krant kost mij geen enkele moeite, een krant roept mij aan zoals de Sirenen de bemanning van Odysseus aanriep. En als ik toegeef aan de verleiding en de krant lees, dan voel ik mij achteraf ‘vies’. Vies in zoverre ik me dommer voel en banger voel dan voordat ik die krant las. En ook afhankelijker omdat nieuws altijd naar meer smaakt, net zoals een sigaret altijd naar meer smaakt, maar nooit voldoet aan de behoefte van tevredenheid.
 
232
Toch voel ik mij minder vies als roker in een groep rokende mensen, dan als wanneer ik praat over mediaonderwerpen in een groep vrienden of collega’s.
 
233
En dat is het probleem van collega’s, als blijkt uit de besproken onderwerpen in pauzes, die media nauwgezet volgen: Er wordt altijd over gepraat. En zo komt nieuws altijd tot je. Voorbeeld: praten over je vakantie (ik ben naar Griekenland geweest).
Collega 1: ‘Oh was het daar nog zo warm?’ (de media rapporteerde in de zomer 2023 dat het zo warm in Griekenland was)
Ik: ‘Ja, maar ik vond dat wel lekker.’
Collega 2: ‘In de toekomst zullen de Grieken naar Nederland komen om verkoeling te zoeken.’
Ik: ‘Dat zou zo maar kunnen’ (vies vies vies!)
Collega 1: ‘Wij zijn naar Noorwegen geweest.’
Collega 3: ‘Daar waren overstromingen toch?’
Collega 1: ‘Niet bij ons, maar het heeft wel veel geregend.’
Ik: ‘Ja, klimaat verandering is niet van de lucht!’ (Freudiaans bedoeld grapje, vies, vies, vies!)
Collega 2: ‘Ik vind het toch wel een enge verandering, maar gelukkig zijn mensen zich steeds vaker klimaatbewust.’
Collega 3: ‘Wij hebben deze zomer op ons huis zonnepanelen laten plaatsen.’
Collega 1: ‘Wat goed!’
Collega 2: ‘Wel jammer dat ze de subsidie op zonne-energie gaan stoppen.’
Collega 1: ‘Ja, terwijl ze aan Shell juist extra subsidie hebben aangeboden om vooral in Nederland te blijven.’
Collega 3: ‘Daar hoor ik van op.’
Collega 1: ‘Ja, dat werd een tijdje geleden op Nieuwsuur gezegd.’
Collega 3: ‘Ah, zo. Ja, ik kijk niet vaak naar Nieuwsuur.’
Collega 2: ‘Kijken jullie ’s avonds ook naar het WK atletiek?’
Enzovoort.
 
Kunt u zich voorstellen dat ik dergelijke collega’s probeer te vertellen dat ik de tijd onder de parasol in Griekenland dankbaar gebruikt heb om de ideeën over hoe mensen zich in 2020-2022, hebben laten vernederen zonder het gevoel te hebben dat ze zich lieten vernederen, uit te denken?
 
En als ik daar dan op een vrije ochtend, waar ik mijn ideeën verder probeer uit te werken over nadenk, dan durf ik niet meer en knap ik af op mijn eigen ideeën.
 
234-235
[gesupprimeerd].
 
236
Wat er nog meer tijdens dat gesprek met collegae in 233 gebeurde is dat een andere collega het volgende zei:
 
Leuke collega: ‘Ik ga volgende maand met vakantie naar Kroatië.’
Collega 2: ‘Waar in Kroatië?’
Leuke Collega: ‘Naar Split.’
Collega 2: ‘Daar ben ik ook geweest, een paar jaar geleden. Split is een heel leuk oud stadje.’
Leuke Collega: ‘Dat is mooi, maar ik kom er voor het strand.’
Collega 2: ‘Wel veel kiezelstrand.’
Leuke Collega: ‘Nou ja, de parasol en het mooie weer, all inclusive, zes dagen niks.’
Collega 2: ‘Oh ja, dat kan natuurlijk ook. Heerlijk!! Een paar dagen je helemaal verliezen in een boek op een strandstoel.’
Leuke collega: ‘Bijvoorbeeld.’
Collega 2: ‘Met wie ga je?’
Leuke collega: ‘Uh, alleen.’
Collega 2: ‘O, ja. Maar Split is echt heel leuk, voldoende te doen.’
Etc
 
Waar ik vroeger van dit soort ‘small talk’ gesprekken dacht dat ze gevoerd werden uit aardigheid, om vooral maar niet te veel je eigen gedachten te hoeven uiten (want die gaan een ander niet aan), denk ik nu dat het merendeel van mensen die aan small talk doen, niets meer te bespreken hebben dan small talk.
 
Toch hoop ik op basis van de opmerkingen van ‘leuke collega’ te hebben laten zien, dat er achter de horizon (van small talk) een diepere mening achter mensen kan schuilen (wat gaat die leuke collega daar in haar eentje op het strand doen?). -Van sommige mensen dan in ieder geval.
 
Zonder die hoop zou het ook zinloos zijn om te denken dat het uiten van mijn eigen gedachten tot iets meer zou kunnen leiden dan zelfbegrip. En hoewel zelfbegrip het doel is van mijn schrijven (zie achteraf en slot), zou het toch fijn zijn om die vergezichten en edelweiss weiden te kunnen delen met andere liefhebbers van… hooggebergten, vergezichten en edelweiss weiden.