Een laatste woordje over AI
 
Vooraf: Ik had onderstaand aanvankelijk als noot geschreven onder mijn woordje van troost. Maar de noot werd wat lang, en leidde wat af van de primaire strekking van die tekst (troost). Zodoende heb ik de noot uitgewerkt tot een nieuw tekststukje. 
 
Het volgende stukje tekst (uit mijn woordje van troost) legde ik AI voor:
 
‘Vergeet niet: AI is een ding, een algoritme, een feitenmachine die feiten achter elkaar legt maar het stukje tijd (een vector) niet kan begrijpen, evenals het niet de twee andere wonderlijke zaken die ons universum bij elkaar houdt kan begrijpen: (naast tijd), ruimte en causaliteit. Dat soort zaken, daar moeten bezielde (levende) organismen mee dealen, geen algoritme die daar iets aan kan doen. -Gelukkig maar.’
 
Het antwoord van AI was dat de auteur hier ‘een sneer uitdeelt aan AI’.
 
Een paar punten.
 
1.      AI is een ding. Dingen kan je geen sneer geven. Als AI zegt dat ik een sneer uitdeel aan AI, leest dat voor mij alsof ik een sneer uitdeel aan mijn pen, aan een pan, aan een pet aan een hoed. Het is onzin. Dingen kunnen nu eenmaal niet ‘be-sneerd’ worden.
2.      AI zegt in haar antwoord niet in hoeverre de tekst onjuist is of (wat ook kan) dat de tekst de vinger op de kwetsbare plek van AI legt. AI benoemt het slechts als een sneer en gaat vervolgens hoogmoedig over de sneer heen alsof mijn 'sneer' geen antwoord behoeft. Hier gedraagt AI zich precies zoals in slogans sprekende experts die het ook mensen -die kritiek op hun slogans uiten (zoals bv kritiek op de zegswijze dat een middel ‘veilig en effectief is’)-  euvel duiden, maar vervolgens niet de moeite nemen om de stelling te weerleggen. De levende automaten (experts) doen hier dus niet onder aan de levenloze automaat (AI) en dat is precies de tekortkoming van AI (en experts): het zijn automaten, dingen die geen levende wezens zijn of zich zo weten te gedragen alsof ze een levenloos ding zijn. Daarmee heb ik mijn punt (Dat AI geen bezield organisme is) gemaakt alsook dat de levende automaten (experts) zich gedragen als een levenloze automaat wanneer ze besluiten om kritiek niet eens te weerleggen. Oftewel: twee vliegen in één klap!
3.      In tegenstelling tot AI (en experts) kan ik wel mijn punt maken, i.e., dat

a) AI een feitenmachine is die feiten achter elkaar legt, maar

b) AI het stukje tijd niet kan begrijpen, evenals het niet de twee andere wonderlijke zaken die ons universum bij elkaar houdt kan begrijpen: (naast tijd), ruimte en causaliteit. Zaken die het universum bij elkaar houden, daar moeten bezielde (levende) organismen mee dealen.
 
Punto Primo a): AI kan feiten achter elkaar leggen, plukken, husselen en daarmee de meest wonderbaarlijke/ waarachtige kralensnoeren maken: feit blijft dat ze alleen op basis van beschikbare feiten deze wonderbaarlijke/ waarachtige kralensnoeren kan maken. Dit is niet weinig. Zo kan je bijvoorbeeld AI inzetten voor het duiden van allerlei beschikbare symptomen, lab-uitslagen, diagnostische- en behandelprotocollen die zij feilloos kan duiden (en niets vergeet, zoals een levende automaat wel eens iets wil vergeten door kokerzien en blindstaren), en zoals ik haar bv laat doen als ik mijn covid-longembolie verhaal laat duiden (zie hier). Toch is dat niet alles. Dat experts en specialisten de kunst van de geneeskunde (de kunst=het heil van het individu aanvoelen, wat meer is dan een symptoom, labuitslag, protocol, duiden) niet meer kunnen uitvoeren, dat is een feit. AI kan dat ook niet, want AI kan niet zien wat zij niet tot beschikking heeft (de zogenaamde klinische blik van de dokter, die in één opslag ziet, zonder te zien, wat er aan de patiënt scheelt).
 
Punto secundo b): De klinische blik is een ander woord voor intuïtie (of zesde zintuig, bullshit sensor, empathie of gevoel). Intuïtie is iets wat je niet kan zien, wat niet in de ruimte bestaat en wat je zonder tijd kan duiden. Het op slag verliefd zijn is misschien een aardig voorbeeld in deze. Hoe het kan, niemand die het weet, maar wie wel eens op slag verliefd is geweest, weet dat zoiets bestaat. David Hume heeft eea uitgelegd in zijn Enquiry Concerning Human Understanding (zware kost): mensen zijn geketend aan tijd, ruimte en causaliteit, waar ze niets van begrijpen of kunnen begrijpen, maar wel dagelijks mee moeten dealen. Hume stelt dat een persoon een nooit eerder geziene tint blauw kan invullen als deze ontbreekt in een geleidelijk spectrum van andere blauwtinten. Maw: iets wat niet in de ruimte aanwezig is (de kleur ontbreekt), daarvan kan hij toch de schakel (het vastleggen van verschuiving in kleur als in een causale keten oorzaak->gevolg->gevolg->etc) zien zonder dat die kleur (gevolg) in de ruimte aanwezig is, en een mens kan dat ook nog in één keer (zonder tijd) doen. Zoiets kan een mens inderdaad, wat aangeeft dat een mens meer is dan een feitenmachine (empirisch wezen). De empirie (feitenkennis), daar kan AI wel mee helpen (sterker nog, zij kan dit vele malen beter dan ’s werelds grootste levende feitenkenner, want haar geheugen is (bijna) oneindig veel groter dan het grootste hoofd van de grootste expert. Maar de vraag van het waarom deze stukjes aan elkaar kunnen worden geregen, dat weet AI niet, daarvoor heb je intuïtie, gevoel, een bullshit sensor nodig, wat je alleen kunt vinden bij bezielde mensen. AI probeert dat gevoel of intuïtie wel te imiteren: zij noemt het stochastisch denken (het denken waarbij AI zogenaamd een bepaalde situatie [ruimte, tijd, causaliteit] gokt, zoals zij de onzichtbare kleur blauw voor zich kan gokken, maar wat voor een mens geen gok maar realiteit is [de ontbrekende kleur blauw voelt de mens aan]). Maw, wat voor een mens aanvoelen is, is en blijft voor AI een gok, iets wat ik in mijn eigen woorden de bluf van AI noem, maar wat in het AI wereldje ook wel bekend staat als ‘de hallucinaties van AI’.
 
Dit alles bij elkaar genomen neemt niet mijn (stellige) mening weg dat AI grote voordelen brengt/ gaat brengen voor het algemeen welzijn (zie over die stelligheid ook mijn wandeling: de voordelen van AI). AI zal qua feitelijkheden (puzzelstukjes) op volgorde leggen altijd de mens verslaan. Waar een mens bv dagen doet om een puzzel  van 3000 stukjes (3000 feiten) op de juiste volgorde te leggen, doet AI iets soortgelijks in milliseconden waarbij de puzzel niet 3000-, maar miljarden stukjes bevat, die bovendien in 4D gelegd moet worden. Die denkkracht van AI is zonder weerga en kan gebruikt worden voor (oa) het diagnosticeren van ziekte, het voorspellen van levensduur, het beknotten van [zinloze] protocollen, enzovoort, enzovoort, allemaal zaken die over empirische toestanden gaan, maar waar het gevoel/empathie/aanvoelen, noodgedwongen afwezig is.
 
Want (en ik herhaal mezelf): wat AI niet kan, is het zien van dat wat niet zichtbaar is en toch is: gevoel, intuïtie, empathie, Hume’s missende kleur van blauw.
 
Ten gevolge van AI heeft de mensheid in zijn geheel de kans om zich wederom (als een renaissance) gevoelsmatig te ontplooien, waarbij ze het feitelijke zielloze puzzelleggen kan overlaten aan AI. 
 
Een mens die zich weer eens laat leiden door zijn gevoel! 
-Het zou mij een welkome verandering zijn.
 
BONUS:
Stel de volgende vraag aan AI: ‘Leg uit waarom in de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind de Turing test het verliest van de menselijkheid (gevoel).’
 
Vraag haar vervolgens wat ze van mijn stukje tekst maakt en laat haar duiden.
 
I REST MY CASE.