Fragment uit Het Medisch Bestel
Één van de redenen waarom de covid bluf en zwendel zo’n overweldigend succes kon worden, is omdat de covid bluf en zwendel zo de nadruk legde op de dood. Mensen die plots neervielen in de straten van Wuhan (in scène gezet), de vele lijkkisten van Bergamo (was een foto van de Lampedusa scheepsramp), de verhalen van anesthesiologen op teevee in maart 2020, zoals ‘dat nu ook al een 16 jarig meisje met covid op de IC is opgenomen’ (een perfect voorbeeld van ‘cherry picking’), de vele verhalen die her en der werden verspreid (en na-gepapegaaid) dat ‘covid echt geen griepje is’ (maar dat was het wel!), en dat de enige mogelijkheid om het ‘gevaar’ te ontwijken was door jezelf op te sluiten en af te sluiten van de buitenwereld (wat de paniek en hysterie alleen maar deed versterken). Rinse and repeat.
Erewhon. Het niet bestaande (nowhere) land waarin wij nu (now here) leven.
Een hedendaags antwoord op de vraag waarom mensen bang voor de dood zijn, is omdat mensen bang voor de dood zijn, wat een voorbeeld is van een cirkelredenering (en drogreden). Oftewel, mensen zijn bang voor het bang zijn. Dat krijg je als je moet zwijgen over dat wat niet valt te zeggen…
Een ander hedendaags antwoord op de doodsvraag is dat mensen bang voor verandering zijn, en de dood is de ultieme verandering. Dit zou een reden voor doodsangst kunnen zijn, maar hoe zit dat dan met al die mensen die uit de sleur willen breken, dmv vakantie, (echtelijke) ruzie, en ander soort gedrag dat maar één doel heeft: verandering? Dat antwoord (angst voor verandering) lijkt me dus niet van toepassing voor in ieder geval een groot deel van de mensheid, ofschoon de conventionele waarheid (lees: nonsens) daar anders over denkt (waar ik niet zoveel waarde aan hecht: de conventionele nonsens dacht ook dat covid bestond).
Weer een ander hedendaags antwoord hierop is dat mensen bang zijn voor het onbekende. Onbekend maakt onbemind. En wat er na de dood gebeurt, is onbekend. En daarom is de dood onbemind. Daar zit wel iets in vind ik.
Ik weet natuurlijk ook niet wat er na de dood gebeurt, maar weiger erover te zwijgen (zoals we gezien hebben met covid, zijn er mensen die van dat zwijgen misbruik maken en hun eigen verzinsels voor het onbekende in de plaats zetten en welke verzinsels mensen bang maken). Laten we de dood iets minder onbemind maken door er wat bekendheid aan te geven.
Wat gebeurt er na dood?
-Een eerste mogelijkheid is dat we naar de hemel gaan, een plek die buiten ons heelal valt (metafysisch), en waar we iedereen weer zien, en tot in de gloria met elkaar samenleven op een of andere wolk met een toornige God die je zo in de afgrond kan storten. - Het lijkt mij wat onwaarschijnlijk (hoe komen we bijvoorbeeld van het heelal in de hemel) en daarbij oersaai tot weerzinwekkend om in die hemel te moeten leven (al die mensen waarvan ik dacht dat ik van ze af was tot in de eeuwigheid moeten zien, is als de hel op aarde).
-Een tweede mogelijkheid is dat we als geestverschijning verder leven en alles op aarde kunnen zien, maar niet kunnen interveniëren (spiritisme). Je mag dan toezien hoe je geliefden allerlei ernstige ziekten en andersoortige ellende moeten meemaken in het aardse tranendal zonder er iets aan te kunnen doen. Om vervolgens in de eeuwigheid toe te mogen zien hoe al die andere generaties ook ziektes en ongelukken krijgen zonder dat zij en jij er iets aan kunnen doen. Wel wordt het een beetje druk denk ik met al die geesten die ons al miljoenen jaren vergezellen… (=onwaarschijnlijk)
-Een derde mogelijkheid is dat de dood leidt tot niets (nihilisme). Maar als de dood leidt tot niets, waar komen wij dan vandaan? Alleen niets leidt tot niets, en gezien ik er nu ben en toch ergens vandaan moet komen, lijkt het mij onmogelijk dat ik in het niets verdwijn.
-Een vierde mogelijkheid is: wat denk je zelf?* Dan denk ik aan het alomvattende oneindige heelal. En ofschoon natuurkundigen hebben uitgelegd dat ‘ons’ heelal eindig is, ben ik meer op de hand van Spinoza die in zijn Ethica stelde dat God (het alles, of heelal) oneindig is. Wel stel ik die oneindigheid voor als begrensd, als een asymptotische functie waarbij op de x-as tijd staat, op de y-as ruimte (eigenlijk een as die bestaat 3 assen, maar dat tekent zo moeilijk als je al een as hebt gebruikt)** en op de z-as energie.*** Hoe verder de tijd vooruit gaat, hoe groter de ruimte (het heelal) wordt, zonder ooit haar grens te kunnen bereiken. Hoe verder de tijd terug gaat, hoe kleiner de ruimte wordt, zonder ooit de nullijn te kunnen bereiken. Dat is het heelal waarin wij leven.
*Als in het verhaal van Er van Plato: ‘De verantwoordelijkheid [van wat een geest wordt] is voor degene die kiest.’
**een vierde dimensie (de vierde as) is voor ons niet zichtbaar, maar de schaduw van de vierde dimensie is dat wel, zoals Carl Sagan hier uitlegt adhv Abbot’s boek: Flatland: https://m.youtube.com/watch?v=UnURElCzGc0)
***massa (ruimte)=energie als in E=mc2. Maar de energie die in de geest gaat is niet weegbaar, over die energie heb ik het hier. Kortweg: mijn universum bestaat uit 5 dimensies, waarvan we er drie kunnen aanschouwen (ruimte), een kunnen zien door verandering (tijd), en een kunnen aanvoelen (de geest=energie). Het is een verlies van onze materialistische tijd waarin alles gekwantificeerd moet worden en wij daarom doen alsof de geest niet bestaat omdat hij niet meetbaar is.
Binnen dat heelal zit alles: tijd, ruimte, energie. En omdat alles in dat heelal zit, kan er niets verloren gaan. wat betekent dat ‘alles verbonden is met alles’ (een uitdrukking die zo oud is als de Bijbel, Korinthiërs I, 15).
Als er niets verloren kan gaan in het heelal kan ook ik niet verloren gaan na de dood (want ik ben gevangen in dat heelal). Ik ga hooguit over in een ander soort energie, ruimte of tijd.
Zijn er momenten tijdens het leven dat ik in een andere tijd, ruimte of energiestaat leef?
- Die momenten zijn er zeker. Op meest extatische momenten (als bv bij het schrijven of lezen van iets, het nadenken over een probleem, het zien van een geliefde, het aanschouwen van de natuur of ‘zomaar om niets’) leef ik in een andere tijd, ruimte of energie. Dat is een gewaarwording die iedereen wel eens voelt en je soms terug hoort in woorden als ‘de tijd is omgevlogen’ of ‘ik heb mijn hoofd helemaal leeg kunnen maken’. Dat is de dood voor mij. Een extatisch moment waarbij tijd en ruimte overgaan in energie. Wat valt daarover te vrezen?
Ik ben niet bang voor de dood, maar zie er ook niet naar uit. De dood is een eenmalig iets binnen mijn huidige leven, en je weet niet wat erna komt. Maar bijna doodservaringen zijn legio (zoals ik die hierboven beschrijf in extatische momenten). Waarom zou ik een extatisch moment vrezen als ik er tijdens mijn leven zulke gelukzalige gevoelens aan overhoud?
Dat neemt niet weg dat je door de dood iets achterlaat: je geliefden in dit aardse bestaan die door moeten gaan met leven zonder jou. Maar ook dat hoort erbij en is wel zo netjes. Het toneel zou wel erg vol worden als alle toneelspelers op het aardse toneel zouden blijven staan en voor alles is een tijd.
Blijft over, wat gebeurt er na de dood als het alleen tot mogelijkheid 4 kan leiden (mogelijkheid 1 kan niet, want buiten het oneindige heelal kan zich niets bevinden, mogelijkheid 2 kan niet omdat het geestenrijk overbevolkt zou raken, mogelijkheid 3 kan niet omdat iets niet tot niets kan leiden alleen mogelijkheid 4 kan omdat je gevangen bent in het heelal waarbinnen alles in alles valt en niets niet bestaat) - Ik denk: een keuzemogelijkheid waarbij je kunt kiezen tot een nieuwe bron van energie, ruimte en tijd die in elkaar gekleid wordt tot iets. Dat kan een mens zijn, een boom zijn, een steen zijn, de zon, aarde, een windvlaag, een luchtspiegeling, et cetera. Het zou zelfs je eigen leven opnieuw kunnen zijn als je wenst om alles gelijk te houden minus de tijd (waarin je terug gaat). Verder denk ik dat de keuze er eentje is waarvan je vooraf niet zeker weet of het de juiste keuze is, maar waar je vooraf wel een inschatting moet maken wat het juiste kan zijn. En dat je voor die keuze je aardse (en wellicht ook andere) levenservaringen dient mee te nemen binnen de beslisboom. Daarmee wordt de dood onderdeel van het leven en is de dood enkel een scheidslijn waarbij je het ene experiment afsluit om aan een ander experiment te beginnen. Al die experimenten zijn ongewis: ze kunnen slagen, ze kunnen falen, je zult het zelf moeten aanschouwen en meemaken.
De proefopstelling ben jij!
Het enige wat je vooraf kan doen is een proefopstelling zo maken waarbij de kans op slagen zo groot mogelijk wordt gemaakt (wat je kan doen door je aardse- en andere ervaringen in de proefopstelling te pluggen alvorens de tijd gaat lopen), net zoals een wetenschapper zijn experimenten opbouwt, aanschouwt en daaruit grote voldoening haalt.
Reden voor mij om te denken dat al die doodsbange wetenschappers niet weten wat wetenschap is (het plannen, uitvoeren en aanschouwen van experimenten), dat het voor een mens zonde van de tijd is om niet te ervaren (als bv bibberend achter je voordeur te zitten om niets) en dat het leven en de dood onderdeel is van een en dezelfde weten-schap.
Assumpties
1.Er is een mogelijkheid om als geest of ziel (iets wat overblijft na de dood) ergens tijdelijk ‘geplaatst’ te worden waarna er een transmigratie van de geest kan plaatsvinden. Waar die plek is, weet ik niet, maar ik geloof dat zo’n plek bestaat.*
2.De gegevens (ervaringen) die je tijdens dit leven (of een ander leven) verzameld hebt zijn alleen op die tijdelijke plaats te beoordelen (anders zou ik me nu mijn vorige levens ook moeten herinneren). Een nieuw leven begint met een schone lei, maar wel in een bepaalde (gekozen) hoedanigheid.
3.Je kunt niet vooruitzien op die tijdelijke plaats. Handelen met voorkennis is onmogelijk (strikt genomen niet een noodzakelijke assumptie, maar ik mag toch hopen dat de plek van keuze er niet eentje is waar je met behulp van corruptie vooruit kan zien. Het zou wel een hoop verklaren…)
4.Drie assumpties zijn genoeg. Laat ik dit verzinsel van mij niet al te serieus nemen…
*Of misschien toch wel. De tijdelijke plek, als aangeduid in Plato’s Er, is een plek waar je zelf moet kiezen. En voor kiezen zal je zelf moeten nadenken. En wie diep nadenkt verliest alle gevoel voor tijd en ruimte. In mijn heelal blijft dan alleen geest (energie) over. Als tijd en ruimte verdwijnen, verdwijnen ook alle individuen, want individuen bestaan uit ruimte (massa) en uit tijd (jong en oud). Dan blijft alleen een alomvattende geest over (energie). Die energie zou je God kunnen noemen, waarbij wij allen weer samenkomen tot één gedachte (het begin van het heelal) en ons nooit zullen verliezen (de dood laat niemand achter). Wij zijn God en als God maken wij keuzes van hoe het nieuwe heelal eruit moet zien.*
Waarschijnlijk is dit allemaal onzin, maar dan wel onzin die je minder vatbaar maakt voor het geloven in zwendelpraktijken als covid (want je hoeft niet bang te zijn voor de dood), en je aanzet om iets te doen tijdens je leven in plaats van bang achter de voordeur te zitten (want je moet ervaringen opdoen!) Zodoende is het wel een nuttig verzinsel, leek mij.
Energie zonder ruimte en tijd=God
Ruimte zonder tijd en energie=Materie
Tijd zonder energie en ruimte=Macht (of causaliteit)
Materie
Wie angst wordt aangepraat richt zich op materie (de angst om materie [=je lichaam] kwijt te raken), met verlies aan tijd en energie. Dit is de reden waarom angst dom maakt (geen energie) en verstijvend werkt (geen tijd).
Wie pijn lijdt wordt gedwongen zich te richten naar de materie (je lichaam dat pijn doet), reden waarom pijn tot een vernauwing van je wereldbeeld leidt (verminderde tijdsbeleving, verminderde energie).
Wie enkel en alleen geïnteresseerd is in materie (de materialist), wordt inert (want tijd en energie ontbreken) en wordt voor zijn gedrag gestraft met domheid, pijn of verveling.
Tijd
Wie volledig op macht is gericht heeft geen inhoud (zonder energie en massa is tijd slechts een vector), reden waarom machtswellustelingen geen inhoud hebben.
Tijd gecombineerd met ruimte leidt in ultimo tot ofwel vrekkigheid (je probeert zowel tijd en ruimte te vergroten), ofwel filantropie (in de ware zin van het woord, ie, je geeft je fortuin dat je verzameld of gekregen hebt door de tijd weg)
Tijd gecombineerd met energie leidt tot verlichting (de geest verlicht de tijd).
De combinatie van tijd, ruimte en energie leidt tot een evenwicht voor wie alles met mate wil (een ‘werkend’ heelal), tot manie voor wie te veel wil (het uitdijende onvoorspelbare heelal) en tot depressie voor wie niet meer wil (het krimpende steeds zwaarder op de hand liggende heelal)
Extatisch
Wie puzzels als bovenstaand probeert op te lossen met energie verliest ruimte en tijd, wordt extatisch en plaatst zichzelf buiten dit heelal. Zo bestaat er dus toch ergens een hemel: niet in de wolken ergens ver boven ons hoofd (dat is allemaal maar tijd en ruimte), maar in de diepste krochten van ons peilloze, eindeloze, duistere, eigen ‘ik’.
Reacties
Een reactie posten