Maarten Leeflang Revival

  18. Hoe oud zal ik zijn geweest, ik kon al lezen, een jaar of zes/zeven. We reden ’s avonds met het gezin naar huis. In het donker kwam ik niet vaak buiten, dus het moet iets uitzonderlijks zijn geweest dat ik nog ‘zo laat’ op was; het zal na een verjaardag van een opa of oma zijn geweest. Ik keek uit het raampje achterin de oranje Simca en vroeg: ‘Waarom hangt die lamp in de lucht?’ Hilariteit bij mijn oudere zussen. ‘Haha, Willem denkt dat de volle maan een lamp is!’ Ik moest ervan huilen. Ik voelde me zo dom. Maar dit is waarom ik weet dat ik toen al kon lezen: mijn vader, die het stiekem wel een interessante vraag vond, nam mij mee naar de bibliotheek om boeken te halen over de zon, de maan, de planeten, de sterrenstelsels, het universum. En ’s avonds bij heldere hemel keken mijn vader en ik, in de nog niet totaal met neonlicht verpeste avondhemel van Leeuwarden, naar de sterren, naar de planeten, naar de maansverduistering, naar de sterrenregens.    Ik leerde onder...

        12. Mijn portret over Nederland zou niet af zijn als ik niet ook de introductie van de personal computer erin beschreef. Wat dit voor mij lastig maakt, is dat ik gemengde gevoelens over die computer heb. Als ik naar mezelf kijk, heeft die computer mij veel gebracht. Het begon in 1987, toen ik als een van de eerste jongens bij mij in de buurt een computer (een Commodore) kreeg en daardoor voor korte tijd – ja – populair werd; alle jongens wilden immers wel met mij op die computer spelen.   Later, we spreken inmiddels over de overgang van de jaren 90 naar de millenniumwisseling, veranderde de pc via het digitaal worden van foto’s, tekstverwerkers onder Windows en het downloaden van muziekbestanden via Napster in een fotoalbum, een jukebox en een dagboek. Ook toen schreef ik al veel; een en ander staat nog ergens te verstoffen op een cd-rom.   Weer later werd de computer een vast onderdeel en een houvast in mijn werk als onderzoeker. Naast Word zorgde ...

9 to 5 (1980): Much ado about Nothing   8. Toch: De val van het Oostblok, de make believe films, de stijgende kosten, de feminisering (van 9 to 5 tot mama is boos , tot Zeg ‘ns AAA ), ik merkte er weinig tot niets van. Hoe te verklaren?   -Enerzijds valt er voor een kind niets te verklaren. Alles speelt zich af in het hier en nu, daardoor is alles absoluut. Het leven loopt voor een kind zoals het loopt.   -Anderzijds waren de jaren 80 voor mij (nu ik hier 40 jaar later op terugkijk en daardoor wel kan vergelijken) een tijd waarin werkelijk alles anders was.   Nederland misschien, Friesland waarschijnlijk, en Leeuwarden zeker , leek zich in die tijd het best samen te vatten als, hoe heet die Duitse schrijver ook alweer, Heine (geloof ik) die ergens in de 19e eeuw al het advies gaf dat als het einde van de wereld nabij is, verhuis dan naar Nederland, want daar gebeurt alles 50 jaar later. Zo was het. -Wat ik deed? Ik ging braaf naar school, deed mijn huiswerk, mi...

    4. In een tijd van geen vooruitgang kun je – naast vooruitgang creëren door een werkelijk nieuw land te ontsluiten voor de markt (zoals met het Oostblok is gebeurd) – nog veel meer land ontginnen, in principe oneindig veel land, door fictief land voor de markt te ontginnen. Hoe gaat dat in zijn werk? Je creëert een filmstudio. Je laat fantasie tot werkelijkheid komen via beeld en geluid. Binnen die fantasie laat je het hoogst mogelijke net buiten beschouwing, maar laat je de koopwaar die binnen die fantasie een rol speelt wel tot de markt toe.   Binnen de reclameblokken zie je een dergelijke strategie dagelijks: oh, de tijd dat je nog paradijselijk op een eiland kon wonen en ontbijten met Roger Moore of Tom Selleck… als je maar in de ochtend Cruesli at. Kent u die reclame nog?*   *Frits zegt: je bedoelt een Bounty-eiland van de Bounty-reclame. Maar Frits vergist zich, zoals u hier kunt zien (de Cruesli-commercial is uit 1989 en past precies bij mijn herinnerin...