Mijn YouTube Kanaal
 
‘Geen woorden maar daden’
 
Zingt het lied van Feyenoord 1.
Het is een oud lied, Marx en Engels spraken er al over in hun communistisch manifest (uit 1848).
 
Marx en Engels hadden makkelijk praten.
De 19^e eeuw, de 20ste eeuw, zo tot ongeveer begin jaren 1960, dit is de tijd van voor mijn geboorte, was de tijd dat er nog daden in Nederland verricht werden. De spoorwegen werden aangelegd, ondergrondse riolering kwam, er moesten verbindingswegen komen tussen steden, Nederland werd verstedelijkt, de waterwerken kwamen, de dijken werden opgehoogd, De Zuiderzee werd ingepolderd, Nederland werd geëlektrificeerd, waterleidingen kwamen, de bevolking werd geteld, onderwijs werd opgezet, de inkomensbelasting kwam, in Slochteren werd gas aangeboord, het was een drukke tijd vol met daden.
 
Zo medio jaren 1960 was deze tijd voorbij. Niet dat er geen daden meer werden verricht in Nederland, maar de daden die nog verricht konden en kunnen worden: vuilnis ophalen, loodgieter zijn, bejaarden wassen, werken in de land- en tuinbouw, werd in toenemend aantal uitbesteed aan arbeidsmigranten, die het een voor mager loontje wel konden doen. Later kwamen daar de vrijwilligers bij die voor nop werken voor banen die geacht zijn om ‘leuk’ te zijn (dus waarom zou je ervoor betalen?). De rest van autochtoon Nederland kwam via de democratisering in een vergaderzaal terecht, waar de daden niet langer tellen, maar de woorden worden geteld per gesubsidieerd rapport.
 
Wat te doen als de daden op zijn?
 
In 2020, zoals u misschien nog kunt herinneren (deze tijd lijkt uit ons collectief geheugen gewist te zijn), was er plots een gebeurtenis waardoor er tijdelijk niet vergaderd kon worden, niet in de file gestaan kon worden, waar het thuiswerken neerkwam op, ja… wat? Het kwam neer op pure vrijheid.
-Wat lieten mijn vrienden (allen opgeleid met een laptop om mee in een vergaderzaal te zitten) in de whatsapp groep zien?
Dat ze zich verveelden!
En hun kinderen ook!!
Oh, hoe kon men toch de verveling doorbreken?
Waarna spelcomputers gekocht worden, Netflix werd aangesloten en men wachtte op het 8 uur journaal, met hopelijk een verlossend woord dat ‘we’ weer mochten werken. Dat verlossend woord kwam pas twee jaar later. In de tussentijd werd de videovergadering genormaliseerd en zaten mensen… met een spreekwoordelijke enkelband om achter hun computertje virtueel te vergaderen. Een dieptepunt was er (voor mij) in 2021 toen bij de virtuele kerstborrel het spel ‘mondkapje op, mondkapje af’ werd gespeeld. En je moest meedoen! Zo was nou eenmaal de waan van de dag.
 
‘Maak ons desnoods tot slaaf, maar geef ons te eten!’
 
Zo werd de mens voorgesteld door Dostojewski, die voor eten alles wilde doen. Wie de jaren 20-22 heeft meegemaakt, weet dat deze uitspraak van Dostojewski optimistisch gesteld was. Ja, mensen willen zekerheid en eten, ook in de 21^ste eeuw, daar doen ze alles voor, zelfs al moeten ze ervoor -dag in dag uit- strafwerk doen - ergens in een kantoortuin op een -dreef, -akker of -laan. Maar als ze eenmaal die zekerheid van kunnen eten hebben, dan ligt het andere grote gevaar -de verveling- op de loer, wat mensen werkelijk tot slaaf maakt, waarvoor ze zelfs bij een virtuele kerstborrel hun mondmasker/onderbroek op en af zetten, alsof het een masochistisch ritueel betrof.
 
Waar is onze dadendrang gebleven? Waarom moeten wij zo vermaakt worden?
 
Er zit iets vreemds in bovenstaande 2 zinnen. Wie iemand vraagt of hij zich vermaakt met de krant, met het nieuws, met zijn werk, krijgt over het algemeen het eerlijk antwoord: ‘Nee!' Maar waarom leest men dan nog de krant, volgt men het nieuws, en zit men in een kantoortuin voor dag en dauw?
 
‘Men’ en ‘we’ is wat te journalistiek/te dominee-achtig/te politiek gezegd. Het is beter om ipv ‘men’ of ‘we’ jezelf te noemen. Wie de schoen past trekke hem aan!
Vooruit dan.
Ook ik heb jarenlang werk verricht waarvan ik dacht dat ik het juiste deed. Ik deed mee aan de waan van de dag.
Voelde ik me er goed bij?
Nou nee. Maar het was ook niet zo dat ik me er slecht bij voelde.
Ik voelde me verdoofd.
Dat krijg je ervan als de wekker om 6.30 uur gaat, waarbij je om 7.15 in een volle trein zit, om 8.15 je eerste vergadering mag klokken, waarbij je om 9.30 tot 12 uur mensen bijpraat over waar je mee bezig bent (zogenaamde wetenschap), van 1230 (een half uur pauze, hoezee!) om de paar minuten een nieuwe patiënt ziet die je -alsof je een computer bent- een bepaald algoritme voorlegt (een protocol), waaruit je diagnosen en therapieën voorschrijft, om van 1630 tot 1730 je administratie op orde te krijgen, rapporten uitprint, deze in de overvolle trein naar huis doorneemt, om rond 19.00 ’s avonds afgepeigerd op de bank te eindigen waarbij je de talkshow, het nieuws, de achtergrond aanzet en verder murw gebeukt wordt over hoe Nederland werkt.
Waarover je droomt?
– Over niets! Je bent te moe om te dromen. Zo eindig je in het grote niets. Dit was mijn leven in een notendop, zo anno 2010-2015.
Waarom ik het deed?
Het werd geacht als normaal.
En daarbij, de hypotheek diende betaald te worden.
Het gaf geen gelazer.
 
Slechts spaarzaam dacht ik terug aan mijn schooltijd, waar ik in relatieve vrijheid met enkele van mijn Dr Martens dragende, pukkelige, vet-harige, rokende medescholieren de teksten van nummers van Radiohead verklaarde en (met hen) zei: ‘Dat nooit!’
 
Bijvoorbeeld deze:
 
Fitter happier
More productive
Comfortable
Not drinking too much
Regular exercise at the gym (3 days a week)
Getting on better with your associate employee contemporaries
At ease
Eating well (no more microwave dinners and saturated fats)
A patient, better driver
A safer car (baby smiling in back seat)
Sleeping well (no bad dreams)
No paranoia
Careful to all animals (never washing spiders down the plughole)
Keep in contact with old friends (enjoy a drink now and then)
Will frequently check credit at (moral) bank (hole in the wall)
Favours for favours
Fond but not in love
Charity standing orders
On Sundays ring road supermarket
(No killing moths or putting boiling water on the ants)
Car wash (also on Sundays)
No longer afraid of the dark or midday shadows
Nothing so ridiculously teenage and desperate
Nothing so childish
At a better pace
Slower and more calculated
No chance of escape
Now self-employed
Concerned (but powerless)
An empowered and informed member of society (pragmatism not idealism)
Will not cry in public
Less chance of illness
Tyres that grip in the wet (shot of baby strapped in back seat)
A good memory
Still cries at a good film
Still kisses with saliva
No longer empty and frantic
Like a cat
Tied to a stick
That's driven into
Frozen winter shit (the ability to laugh at weakness)
Calm
Fitter, healthier and more productive
A pig
In a cage
On antibiotics
 
Of nog deprimerender. Deze:
 
A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

You look so tired, unhappy
Bring down the government
They don't, they don't speak for us

I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide
And no alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises

Silent, silent
 
This is my final fit
My final bellyache with
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises, please
 
Such a pretty house
And such a pretty garden
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises, please (let me out of here)
 
Waar was ik mee bezig?
 
(later)
 
Ik heb mezelf herpakt. Ik sprak mijzelf uit. Ik deed niet meer mee.
Ik werd verbannen, werd geëxcommuniceerd, leef inmiddels onder een steen.
Is dat erg?
 
Lezer, ik hoop dat u het heel erg voor mij vind, en mij vooral niet volgt.
Laat mij maar alleen zijn!
 
Ik pleeg weer daden, ben eindelijk geworden wat ik wilde worden (met rust gelaten worden, is wat ik wilde en wat ik wil).
 
Ik schrijf, ik denk, ik wandel in de natuur.
Ik kijk, ik hoor, ik gebruik al mijn zintuigen in het hier en nu.
 
Ik ben er voor mijn omgeving.
Hoe ik dat doe?
-Maar nee, dat laatste is iets voor mij en mijn omgeving, dat gaat u niets aan.
 
Maar ik ben er weer. De verslavende verdoving van het ‘niet nadenken-meedoen’ is uitgewerkt.
 
Ik voel me vrij, ben veel alleen, maar ben absoluut niet eenzaam.
 
Mijn daad is gelijk aan die van een persoon die door koning X uit zijn rijk is gezet. Dat die persoon uit dat rijk verbannen is, dat is totaal onredelijk. Maar wat de verbanning die persoon geeft is een eindeloze bron van redenen waarom juist hij verbannen moest worden. Dat geeft die persoon inzicht en troost.
Troost, omdat ik, nu ik dit zo in mijn eentje zit te schrijven, toenemend tot de ontdekking kom dat al die schrijvers en kunstenaars -die ik al op jonge leeftijd kon waarderen- mij lieten zien wat ik nu zelf zie.
Inzicht, want dat iemand niet in de maatschappij past, betekent niet automatisch dat die persoon slecht, gek, willoos, een maniak is -niet dat er mensen zijn die niet in de maatschappij passen omdat ze slecht, gek, etc zijn- maar het betekent dat ie er te gevoelig voor is: niet akkoord kan gaan met het eindeloze strafwerk van mixen van woorden en getallen waarvan met bloed, zweet, tranen, (zelf)censuur en (zelf)kastijding rapporten worden gemaakt.
 
Het is als met Supertramp’s nummer School, dat ik lange tijd verkeerd begrepen heb. Ik dacht altijd dat aan het eind van dat nummer (wat over het slaafse volgen van een schoolsysteem gaat en wat tegen de individualiteit van de zanger ingaat) de zanger zegt:
 
But while I am still living, I've just got this to say
It's always up to you if you wanna be that
Wanna see that, wanna see it that way
You're coming alone..
 
Dat laatste zinnetje is geen Engels, maar zo verstond ik het als scholier. Ik dacht dat de zanger zei: Als je niet het slaafse schoolsysteem volgt, dan word je totaal verlaten.
 
Maar dat zingt de zanger (Rodger Hodgson) niet. Hij zingt:
 
But while I am still living, I've just got this to say
It's always up to you if you wanna be that
Wanna see that, wanna see it that way
You're coming along.
 
Wat betekent: Dan kom je er ook wel.
 
In mijn optiek? Beide versies van School zijn waar. Wie niet meedoet, eindigt (merendeels) alleen, maar komt er ook wel.
 
En hoe dát eruit ziet, breng ik in beeld en geluid, metterdaad op mijn youtube kanaal.
Hier ziet u mijn eerste bijdrage: https://www.youtube.com/watch?v=c7B_EWzjwt4