Over het wat, het hoe en het waarom van AI
Toch was niet alles slecht. Sterker nog: het was een goede tijd. Ik kijk met een goed gevoel op die ‘coming of age’ tijd terug, een beetje zoals Nescio -met een goed gevoel, maar ook nostalgisch-, ja: met een aanbiddelijk- gevoel- terugkijkt op zijn ‘coming of age’ in zijn Titaantjes (‘Jongens waren we – maar aardige jongens.’). Bij mij kwam die coming of age (=het volwassen worden) misschien wat laat. De jongens van Nescio waren 18/19 jaar oud. Het jongetje van Hermans (in het verhaal De elektriseermachine van Wimshurst, waarin WF Hermans zijn coming of age autobiografisch beschrijft), zat nog op de lagere school. En in al die films en boeken (On the road bv of Y tu mama tambien bv) waren de jongens… een jaar of 22,23; zeg maar op een leeftijd die iemand heeft op het moment dat ie afstudeert=de leeftijd waarbij mijn vrienden zich gingen settelen en zich volwassen gingen gedragen, en dat van mij eigenlijk ook wel werd verwacht.
When I grow up to be a man, ach.. Brian Wilson schreef het nummer op zijn 23ste, maar laat de tijd voor het volwassen worden in dat nummer doorgaan tot minstens 30 (voor wie goed luistert). Daarbij: ik geloof dat je de grote levenskeuzen, als het aangaan van een vaste relatie niet te vroeg moet maken, al was ik dan (binnen mijn vriendengroep) er relatief laat bij. Ook toen bewandelde ik mijn eigen pad al.
Ik heb een uitgever nodig, maar deze is nog niet gevonden. Ik zal hierom fragmenten blijven delen (daarmee houd ik eea behapbaar), en stuur in de tussentijd (achter het nieuws van dit blog om) mijn volledige manuscript naar mogelijk geïnteresseerde uitgevers.
Vooralsnog is die interesse van uitgevers niet
bijster hoog. Ik heb afwijzingen bij de vleet, en dat is nog vriendelijk, want
op die manier weet ik in ieder geval waar ik aan toe ben. Wat veel vaker
gebeurt, is dat je… helemaal niets terug hoort van uitgevers (wat ik toch wel een
schandaleuze manier vind voor het beantwoorden van brieven) en ik mag aannemen
dat ik gek ben en verder mag doodvallen. Dat voor een Uitgever manuscripten -wellicht-
hooguit beschouwd worden als een literaire tekst waaraan geld verdiend moet worden, dat begrijp ik nog wel. Maar voor mij is Het Medisch Bestel niets
minder dan mijn leven! Om die reden zou ik toch wat meer mededogen
verwachten van uitgeverskant die (naar ik aanneem) dagelijks manuscripten
binnenkrijgt waarin schrijvers hun hart uitstorten.
Maar niet dus.
Daarnaast: In het
uitgeverswereldje, dat onderdeel is van
het media wereldje, en waar ook het wetenschappelijk wereldje toe hoort, dat
onderdeel is van het entertainment wereldje (als in 'All the World’s a Stage') is
het, naar het mij lijkt dog eat dog en waar ik (in misschien wel al mijn
hoogmoedigheid) niet tussenpas omdat mijn gedachten en mijn boek… bibliotheken
vol aan andere boeken, geschriften, gedachten (waar status en geld aan verdiend
wordt) overbodig maakt.
Maar ach, de
paradox van deze klacht (van het dog eat dog wereldje), is dat diezelfde
entertainment industrie ook wel weer iets van troost teruggeeft. In de film Crimes
and Misdemeanors (van Woody Allen) zit de volgende lamentatie die ik
proefondervindelijk onderschrijf en waar ik ook wel weer om kan lachen:
Clifford Stern
(een eenzame, goed bedoelende schrijver van 40+ die het maar niet kan maken in
de boekenwereld) zegt: ‘Show business is, is dog-eat-dog. It's worse than dog-eat-dog. It's
dog-doesn't-return-other-dog's-phone-calls. You know, it's just terrible.’
Dit is allemaal
waar wat Clifford Stern zegt. Dat ik erom moet lachen, komt door de paradox
(iets wat vreselijk is, voelt aan als grappig). Waarom voelt het aan als een
grap?
AI zegt:
Een paradox is in de basis geen grap, maar veel grappen maken gebruik van de structuur van een paradox om mensen aan het lachen te maken. De kern van de humor zit in de onverwachte logica die je hersenen even kortsluit.
Dit is waarom
de link tussen een paradox en een grap zo sterk is:
1. De verrassing van de 'clou'
Zowel een paradox als een grap werken met een verwachtingspatroon dat plotseling wordt doorbroken. Bij een grap is dat de clou; bij een paradox is dat de tegenstrijdigheid. Je hersenen proberen de logica te volgen, maar worden herprogrammeerd door een rammelende conclusie. Dit moment van verwarring lost zich vaak op in een lach.
2. Absurditeit
en logica
Humor ontstaat vaak wanneer iets tegelijkertijd logisch én volkomen absurd is. Een paradox doet precies dat: het klinkt logisch, maar de uitkomst kan niet waar zijn.
Volgens de psychologie lachen we om dingen die niet bij elkaar horen (incongruent zijn). Een paradox zet twee onverenigbare feiten recht tegenover elkaar. Het brein vindt het fijn om die spanning te ontladen, en die ontlading uit zich in een lach.
Kortom: een
paradox dwingt je om op een onlogische manier logisch na te denken, en die
mentale acrobatiek is precies de brandstof voor goede humor.
Een andere grap
van Woody Allen (wederom een paradox) uit Annie Hall, en die ik ook onderschrijf
is de volgende:
Alvy Singer (Woody Allen): ‘Well,
that's essentially how I feel about life — full of loneliness, and misery, and
suffering, and unhappiness, and it's all over much too quickly.’
Zo is het ook.
Ondanks alle tegenwerking en frustratie die ik meemaak als ik denk aan het uitgeverswereldje,
blijven we lachen. Helaas ben ik geen grappenmaker (dat zou het doen uitgeven van
Het Medisch Bestel misschien wat makkelijker maken, Het Medisch Bestel is, naar
ik vrees en wat ik ook wel op sommige punten onderschrijf, zware kost). Toch
zie ik wel een paradox (en dus een grap) -in het feit- dat de zielloze
beantwoordingen van Uitgevers op mijn (met hart en ziel geschreven) Medisch
Bestel in het niet verdwijnen door het manuscript voor te leggen aan
zielloze AI en die daar wel een antwoord met mededogen op weet te geven!
In de volgende
blogs kunt u AI recensies lezen van de volgende onderdelen uit Het Medisch Bestel.
1. Over Terreur
(een roman in twee delen)
Over het nemen van verantwoordelijkheid (1)
Over het nemen van verantwoordelijkheid (2)
2. MORONA-We doen het voor de zorg (satire over de periode 20-22)
3. Essays
4. Ziekmelding (een kort verhaal over het zwijgen in het medisch wereldje)
Voor een
verdere introductie van AI (en mijn gedachten hierover), zie mijn beeld en
geluid: De
Voordelen van AI
Een paradox is in de basis geen grap, maar veel grappen maken gebruik van de structuur van een paradox om mensen aan het lachen te maken. De kern van de humor zit in de onverwachte logica die je hersenen even kortsluit.
1. De verrassing van de 'clou'
Zowel een paradox als een grap werken met een verwachtingspatroon dat plotseling wordt doorbroken. Bij een grap is dat de clou; bij een paradox is dat de tegenstrijdigheid. Je hersenen proberen de logica te volgen, maar worden herprogrammeerd door een rammelende conclusie. Dit moment van verwarring lost zich vaak op in een lach.
Humor ontstaat vaak wanneer iets tegelijkertijd logisch én volkomen absurd is. Een paradox doet precies dat: het klinkt logisch, maar de uitkomst kan niet waar zijn.
- Voorbeeld: "Ik kan de verleiding weerstaan, behalve als ze er is." (Oscar Wilde). Dit is een paradoxale uitspraak die direct als grap fungeert.
Volgens de psychologie lachen we om dingen die niet bij elkaar horen (incongruent zijn). Een paradox zet twee onverenigbare feiten recht tegenover elkaar. Het brein vindt het fijn om die spanning te ontladen, en die ontlading uit zich in een lach.
Over het nemen van verantwoordelijkheid (1)
Over het nemen van verantwoordelijkheid (2)
2. MORONA-We doen het voor de zorg (satire over de periode 20-22)
3. Essays
4. Ziekmelding (een kort verhaal over het zwijgen in het medisch wereldje)
Reacties
Een reactie posten