Maarten Leeflang Revival

Geneeskunde is dat   Een van de voordelen van het nakomertje zijn (ik heb twee oudere zussen), is dat je al op zeer jonge leeftijd met je neus op de feiten wordt gedrukt. Ik moest wel mee gaan met de feiten waaromheen mijn oudere zussen het gezin gestalte gaven. Een van die feiten was Doe Maar. Altijd hoorde ik maar Doe Maar. Als jongetje die wilde praten, wilde meepraten, wilde meedoen aan dat wat in het gezin belangrijk werd gevonden, zong ik de liedjes van Doe Maar na. Ik kende de liedjes uit mijn hoofd. Ik speelde hun albums, op de achterbank, met mijn walkman op, opgenomen op mijn TDK cassettebandje, af, deed dat een keer of 20 achter elkaar, en toen waren we op onze vakantiebestemming in Zuid Frankrijk (waar het toen net zulk goed weer was als nu [eerste Pinksterdag 2026] in Nederland en wat wel de reden zal zijn waarom juist deze herinnering bij mij nu omhoog komt, maar dat terzijde). Ernst Jansz, oprichter van de band Doe Maar -één van de weinige artiesten die het goed had ...

  Mijn laatste dag in het medisch bestel   Mijn vrouw zei: ‘Doe het niet. Eerst hebben ze je ziek gepraat, vervolgens hebben ze je ziek gemaakt, toen je beter werd door jezelf publiekelijk uit te spreken werd je ontslagen. Waarom zou je hen het plezier geven?’   Maar ik vond dat de gifbeker tot de laatste druppel moest worden opgedronken. Daarbij was ik wel eens eerder van werkgever veranderd zonder ook maar iets van een afscheid te willen, waar ik tien jaar later toch met een zekere vorm van spijt op terugkijk. Ja, er waren een paar klootzakken in die organisatie die niet beter verdienden dan dat ik de deur keihard voor hen dichtsmeet. Maar mijn meeste collega’s bedoelden het toch goed, wilden wel beter, maar konden niet beter. Dat was waarom zij - toen ik voor alles en ieder zei waar het op stond- zwegen. Niet om me in de steek te laten, maar omdat ze niet anders konden. Dat was waarom die collega’s me toen niet hielpen. Geef die mensen een kans. Als zij me een af...

  Brief aan Noam Chomsky Fragment uit het Medisch Bestel Tussen 2015 en 2019 schreef ik bijna elke week wel iets naar een ‘kwaliteitskrant’ of ander nieuwsmedium waarin ik mezelf tot de wereld objectiveerde en van daaruit een mening gaf. Een mening die veelal niet gehoord werd of verdween tussen de honderden andere commentaren die je op anonieme blogs en sociale media kunt achterlaten. Het was een vormende tijd voor mij, maar ook een tijd waarin ik rap afstand nam van de denkbeelden van mijn mede-mens. De snelheid waarmee dat ging is iets waar ik, achteraf, toch wel van opkijk. Heel snel werden grote denkers, professoren, journalisten en andere persoonlijkheden klein voor mij.  [...] als u bovengenoemde brieven leest hoop ik dat u het met mij eens bent dat ik tussen 2015 en 2019 vervreemde van de dagelijkse omgeving die doorging met alles wat steeds verder van mij af kwam te staan, juist doordat ik mij verdiepte. In mijn werk hield ik stand, enerzijds door de acteur te spele...

  Mijn YouTube Kanaal   ‘Geen woorden maar daden’   Zingt het lied van Feyenoord 1. Het is een oud lied, Marx en Engels spraken er al over in hun communistisch manifest (uit 1848).   Marx en Engels hadden makkelijk praten. De 19 e eeuw, de 20ste eeuw, zo tot ongeveer begin jaren 1960, dit is de tijd van voor mijn geboorte, was de tijd dat er nog daden in Nederland verricht werden. De spoorwegen werden aangelegd, ondergrondse riolering kwam, er moesten verbindingswegen komen tussen steden, Nederland werd verstedelijkt, de waterwerken kwamen, de dijken werden opgehoogd, De Zuiderzee werd ingepolderd, Nederland werd geëlektrificeerd, waterleidingen kwamen, de bevolking werd geteld, onderwijs werd opgezet, de inkomensbelasting kwam, in Slochteren werd gas aangeboord, het was een drukke tijd vol met daden.   Zo medio jaren 1960 was deze tijd voorbij. Niet dat er geen daden meer werden verricht in Nederland, maar de daden die nog verricht konden en kunnen worde...